Η διαδικασία διάστασης των συζύγων και του διαζυγίου τους είναι από τις πλέον ψυχοφθρόρες καταστάσεις στη ζωή ενός ανθρώπου που επιβαρύνεται στο πολλαπλάσιο όταν υπάρχουν παιδιά. Οι άνθρωποι που γίνονται γονείς, όχι μόνο δεν διδάσκονται τίποτα γι αυτό αλλά κυρίως δεν μαθαίνουν, εάν οι ίδιοι δεν το επιδιώξουν, ότι τα παιδιά δεν τους ανήκουν. Δεν ανήκουν σε κανένα από τους δύο γονείς και έχουν δικαίωμα να έχουν και τους δύο στη ζωή τους. ΄Αλλωστε οι άνθρωποι που τα απέκτησαν κάποτε ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν ή όχι δεν έχει σημασία, αλλά πάντως απέβλεψαν στην ανατροφή τους από κοινού.
Οι αντιδικία για την διεκδίκηση της αποκλειστικής επιμέλειας των κοινών παιδιών είναι από τις σφοδρότερες στα δικαστικά έδρανα και άκρως αποκαλυπτική για τον αληθινό και όχι κατασκευσμένο χαρακτήρα του ανθρώπου – γονέα αλλά και για την ποιότητα και το ήθος του δικηγόρου- συνηγόρου ως προς το καθήκον άσκησης λειτουργήματος και όχι επαγγέλματος όπως βαυκαλιζόμαστε – οι δικηγόροι- να επικαλούμαστε. Το μίσος, η εχθρότητα, η εξάλειψη κάθε προσωπικής αξιοπρέπειας στο βωμό της “καταστροφής” του άλλου, γεμίζουν την ατμόσφαιρα των δικαστικών αιθουσών την οποία κάνουν “πηχτή” από τοξικότητα. Και εκεί όπου δικηγόροι οφείλουν να αποτελέσουν μέρος ενός συστήματος που θα λειτουργήσει υπέρ του αληθινού συμφέροντος του παιδιού και όχι μόνο υπέρ του πελάτη – εντολέα, είναι συχνές και ιδιαίτερα απογοητευτικές για το δικανικό μας σύστημα, συμπεριφορές των δικηγόρων που δεν συμβάλλουν αλλά επιβαρύνουν το αρνητικό κλίμα μέσα στις αίθουσες. Η αλήθεια μάλλον δεν απασχολεί κανέναν. Το παιδί δεν το υπερασπίζεται ΚΑΝΕΙΣ. Είναι ανυπεράσπιστο στον εγωισμό γονέων και συγγενών που λειτουργούν δήθεν γι αυτό χωρίς αυτό….
Στο πλαίσιο αυτό η κυρία ΄Ολγα Κεφαλογιάννη, θεωρώντας ότι προστατεύει τα 4χρονα παιδιά της και επειδή “μπορούσε”, ως κυβερνητικό στέλεχο πρώτης γραμμής, μιας κυβέρνησης που δεν ορρωδεί προ ουδενός εμποδίου και ενός υπουργού Δικαιοσύνης που αποφάσισε να μην κρατήσει κανένα πρόσχημα, εφόσον θα τελειώσει την πολιτική του καριέρα ως υπουργός της συγκεκριμένης κυβέρνησης, προώθησε την ψήφιση της συγκεκριμένης διάταξης που θεωρούσε ότι ευνοεί την επιδίωξή της να εκμαιεύσει απόφαση για την επιμέλεια των ανηλίκων παιδιών της με τον τρόπο που η ίδια επιθυμεί και κρίνει συμφέρουσα. Για τη διάταξη αυτή, ακούστηκαν και γράφηκαν πολλές αστοχίες και λάθη που καθόλου δεν διαφώτισαν την κοινή γνώμη. ΄Οσο για τους 189 βουλευτές, πλην της κας Κεφαλογιάννη που ήξερε καλά τί ψηφίζει, ΟΥΔΕΙΣ μετά βεβαιότητας γνώριζε τί ήταν αυτό που ψήφιζε και σε τί χρησίμευε.
Ας δούμε την πραγματικότητα. Το άρθρο 1536 ΑΚ είναι αυτό που ΟΡΘΩΣ προβλέπει τη δυνατότητα ενός διαδίκου, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ, την έκδοση μιας απόφασης που αφορά τη γονική μέριμνα και όλα τα σχετικά με αυτήν θέματα (επιμέλεια, επικοινωνία) να ζητά τη μεταρρύθμιση ή την ανάκληση της διότι είτε εμφανίστηκαν νέα περιστατικά από τότε που εκδόθηκε η απόφαση (συζητήθηκε η υπόθεση), είτε μεταβλήθηκαν οι συνθήκες που συνέτρεχαν τότε και οδήγησαν το δικαστή σε μια συγκεκριμένη κρίση. Η προηγούμενη μορφή του άρθρου είχε ως εξής: ” Μεταβολή των συνθηκών: Αν από τότε που εκδόθηκε δικαστική απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα μεταβλήθηκαν οι συνθήκες, το δικαστήριο οφείλει, ύστερααπό αίτηση ενός ή και των δύο γονέων, των πλησιέστερων συγγενών του τέκνου ή του εισαγγελέα, να προσαρμόσει την απόφασή του στις νέες συνθήκες ανακαλώντας ή μεταρρυθμίζοντάς την, σύμφωνα με το συμφέρον του τέκνου, και ιδίως να αποδώσει στους γονείς την άσκηση της γονικής μέριμνας που τους είχε αφαιρεθεί”. Απλό και κατανοητό και δεν χρειάζεται όπως είδα ότι δήλωσαν αδαείς δικηγόροι η απόφαση να είναι τελεσίδικη, μπορεί να είναι και οριστική. Εξάλλου, στην ίδια κατηγορία διαφορών υπάγονται και αυτές των άρθρων 1532 ΑΚ που δεν υπόκεινται σε έφεση, και εισάγονται με αίτηση του Εισαγγελέα, των πλησιεστέρων συγγενών ενός παιδιού ή του ενός γονέα εναντίον του άλλου, κατά την εκουσία και όχι την αμφισβητούμενη διαδικασία, είναι επομένως ευνόητο ότι το μόνο μέσο προστασίας του συμφέροντος ενός παιδιού πλην της χρονοβόρας και κοστοβόρας αναίρεσης (προσφυγή στον ΄Αρειο Πάγο), είναι το ένδικο βοήθημα της μεταρρύθμισης ή ανάκλησης απόφασης).
Στην υπόθεση της κυρίας Κεφαλογιάννη για το θέμα προφανώς της άσκησης της επιμέλειας των ανηλίκων τέκνων της, εφαρμόζεται η ειδική διαδικασία των διαφορών από τις σχέσεις γονέων τέκνων και όχι η εκουσία, έχει συνεπώς ο κάθε διάδικος το δικαίωμα να ασκήσει έφεση. Αυτό προφανώς και έγινε από τη μητέρα των ανηλίκων, πλην όμως για να εκδοθεί απόφαση επί μιας έφεσης, έτσι όπως λειτουργεί το δικαστικό σύστημα και χωρίς να έχει γίνει καμιά πρόοδος τη επιτάχυνση των δικών χρειάζεται περισσότερο από ένα – ενάμισυ χρόνο. Στο διάστημα αυτό ισχύει η άμεσα εκτελεστή πρώτη απόφαση εκτός αν υποβληθεί αίτηση αναστολής εκτέλεσης (ασφαλιστικά μέτρα) λόγω άσκησης έφεσης. ΄Ομως και αυτή δεν είναι εύκολο να ευδοκιμήσει καθώς στην έφεση συνήθως προβάλλονται νομικοί λόγοι εσφαλμένης κρίσης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Τί μπορεί να γίνει λοιπόν; Υπό το προηγούμενο καθεστώς τίποτα, διότι η νομοθεσία σου έδινε δικαίωμα να ασκήσεις αίτησης μεταρρύθμισης της απόφασης εάν ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙ έφεση, που όμως η κυρία Κεφαλογιάννη προφανώς έσπευσε να καταθέσει… Και έτσι βρέθηκε η λύση:
Νέο άρθρο 1536 ΑΚ (ψηφισθέν τα μεσάνυχτα της 19-12-2025) από 179 νυσταγμένους βουλευτές και την σε επαγρύπνηση κυρία Κεφαλογιάννη:
ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΄Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΣΧΕΤΙΚΗΣ ΜΕ ΤΗ ΓΟΝΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ
1. Αν από τότε που εκδόθηκε δικαστική απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα μεταβλήθηκαν οι συνθήκες, το δικαστήριο οφείλει, ύστερα από αίτηση ενός ή και των δύο γονέων, των πλησιέστερων συγγενών του τέκνου ή του εισαγγελέα, να προσαρμόσει την απόφασή του στις νέες συνθήκες, ανακαλώντας ή μεταρρυθμίζοντάς την, σύμφωνα με το συμφέρον του τέκνου, και ιδίως να αποδώσει στους γονείς την άσκηση της γονικής μέριμνας που τους είχε αφαιρεθεί.
” 2. Μεταρρύθμιση δύναται να αποφασίζεται από το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, έπειτα από αίτηση του ασκούντος το ένδικο μέσο ή του αρμόδιου εισαγγελέα, και κατά οριστικής αποφάσεως που ρυθμίζει ζητήματα επιμέλειας και επικοινωνίας τέκνου κατά της οποίας έχει ασκηθεί έφεση. Η ισχύς της ως άνω απόφασης ισχύει μέχρι την έκδοση απόφασης επί του ενδίκου μέσου και εκδίδεται αποκλειστικά σε περιπτώσεις που το επιβάλλει το συμφέρον του τέκνου.”
Συνεπώς η κυρία Κεφαλογιάννη επιφύλαξε στον εαυτό τη δυνατότητα, πλην της εφέσεως που είχε ήδη ασκήσει, να ασκήσει ΚΑΙ το ένδικο βοήθημα της ανάκλησης ή μεταρρύθμισης της πρωτόδικης απόφασης, που κατά την άποψή της δεν ανταποκρινόταν στις σύγχρονες ανάγκες των παιδιών της (ή απλώς δεν της άρεσε….). Και έτσι ενώ οι βαθμοί δικαιοδοσίας είναι δύο, αίφνης με την επίμαχη τροπολογία έγιναν … τρεις. ΄Ετσι δεν είναι κύριε Φλωρίδη; Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πράγματι η διάταξη αυτή δεν εξυπηρετεί το συμφέρον των ανηλίκων. Μπορεί και να το εξυπηρετεί. Αλλά τί γίνεται με το δικονομικό “πραξικόπημα”; Με τον τρόπο αυτό θεμελιώδη νομοθετήματα όπως είναι οι Κώδικες, μπορούν να αλλάζουν εν μία νυκτί προς όφελος οποιουσδήποτε. Και μήπως δεν γίνεται γενικώς αυτό; Γίνεται και παραγίνεται… Κάθε ρουσφετολογική διάταξη περνάει από τη Βουλή (το Νομοθέτη τρομάρα του….) ¨σφήνα” σε ένα άσχετο με το θέμα νομοσχέδιο. Γνωστό και παλιό κόλπο.
Από τη διαδικασία αυτήν, την οποία η κοινωνία ποτέ δεν θα αντιλαμβανόταν αν ο πρώην σύζυγος και πατέρας των ανηλίκων παιδιών της κυρίας Κεφαλογιάννη, δεν εντόπιζε μέσω του εξωδίκου του, προκύπτουν πολλά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα:
- ΄Οποιος έχει την πρόσβαση στην κυβερνητική εξουσία ψηφίζει ό,τι θέλει. Η καταστρατήγηση διατάξεων του Αστικού Κώδικα αλλά και του Συντάγματος ήταν πασιφανής με νομοθετήματα που βόλευαν τους σκοπούς της κυρίας Δόμνας Μιχαηλίδου, δηλαδή με τον ελάχιστο κόπο, να διασφαλίσει την εφαρμογή νόμων (Ν.4538/2018) καταστρατηγώντας τις διατάξεις του αστικού κώδικα και της πολιτικής δικονομίας. ΄Οχι απαραίτητα για κακό σκοπό (π.χ. το ιδιωτικό συμφωνητικό (σύμβαση αναδοχής) συνάπτεται κατά τον Αστικό Κώδικα μόνο μεταξύ των φυσικών γονέων και των αναδόχων ή του επιτρόπου του ανηλίκου (σύνολο γονικής μέριμνας) και των αναδόχων γονέων. Η δυσκολία συνεργασίας με τη Δικαιοσύνη αλλά και της Πρόνοιας με τους φυσικούς γονείς, οδήγησε στη νομοθετική ρύθμιση η σύμβαση να συνάπτεται και μεταξύ ιδρυμάτων που έχουν μόνο την επιμέλεια των παιδιών και των αναδόχων. ο νόμος άλλαξε, η Αστικός Κώδικας δεν άλλαξε….)
- Το νομοθετικό έργο ασκείται από τους βουλευτές χωρίς αντιλαμβάνονται τί και γιατί ψηφίζουν. Είτε νυσταγμένος, είτε αδιάβαστος, είτε αδιάφορος ο βουλευτής ψηφίζει συχνά χωρίς να καταλαβαίνει ούτε το περιεχόμενο, ούτε την σκοπιμότητα. Αρκεί να έχει δοθεί εντολή από το κόμμα, τα ισχυρά πρόσωπα εξουσίας και τα lobbies πάσης φύσεως. Η δε διαδικασία της κάθε μορφής ρουσφετολογικής νομοθετικής ρύθμισης μέσω της εισαγωγής της σε ένα άσχετο νομοσχέδιο (παλιό καλό κόλπο) δεν τιμά καθόλου ούτε τη δημοκρατία ούτε το Νομοθέτη.
- Οι δηλώσεις στα ΜΜΕ είναι παντελώς αναξιόπιστες. Το τί ανακρίβεια ακούστηκε γι αυτήν την τροπολογία δεν περιγράφεται και μάλιστα από υποτιθέμενους επαϊοντες, όπως οι δικηγόροι. Αυτοί δυστυχώς – όπως και οι πολιτικοί άλλωστε – ακούγονται να λένε ό,τι τους έρθει, παραπλανώντας το κοινό, καθώς δεν γνωρίζουν το θέμα, αφού πλέον το Δίκαιο είναι αχανές και οι νομομαθείς ,αναγκαστικά, εξειδικευμένοι ακαδημαϊκά ή επαγγελματικά. Δεν μπορεί κάθε δικηγόρος να τοποθετείται επί παντός ζητήματος γιατί απλά δεν το κατέχει. Οσο για δημοσιογράφους δεν το συζητάμε. Την αξιοπιστία τους σώζουν εξειδικευμένοι δημοσιογράφοι του δικαστικού ρεπορτάζ στους οποίους και μόνο πρέπει να εμπιστεύεται κανείς.
Η κυρία Κεφαλογιάννη πιστεύει ότι έκανε τη δουλειά της. Η απόφαση θα δείξει. Η νομοθετική όμως εξουσία και ο υπουργός δικαιοσύνης πληγώθηκαν ανεπανόρθωτα. Αν υποτεθεί ότι τους ενδιαφέρει.
