Με την υλοποίηση της αναδοχής των παιδιών που ζούσαν στα ιδρύματα και τα σύνθετα προβλήματα που έχουν αναδειχθεί, αποκαλύπτονται οι εγκληματικές (χωρίς εισαγωγικά) πολιτικές των ιδρυμάτων, να κρατούν παιδιά εγκλωβισμένα, από νήπια μέχρι εφήβους στο κλειστό σύστημα φροντίδας, στην απομόνωση και στο περιθώριο της κοινωνίας με την συνενοχή και την απόλυτη συν-ευθύνη ενός κράτους που νόμιζε ότι απαλλασσόταν από το "βάρος" μιας κοινωνικής πολιτικής που όφειλε να ασκεί και που τις συνέπειες της αδιαφορίας του, θα τις έβρισκε αργότερα μπροστά του, όχι σε ανθρωπιστικό επίπεδο που δεν το πολυενδιαφέρει, αλλά με την επιβάρυνση του συστήματος Δικαιοσύνης και Σωφρονισμού, Υγείας, Δημόσιας Ασφάλειας, Πρόνοιας και εντέλει της επιβάρυνσης της Οικονομίας και της Ανάπτυξης που - λέει ότι - το ενδιαφέρει. Και φυσικά αναπαραγωγής των φαινομένων σε επόμενες γενιές παιδιών.